Programowanie jednostki w gospodarce opartej na wiedzy.
Programowanie jednostki w gospodarce opartej na wiedzy.
Autorem artykułu jest:
Wiesław Dziergawka
Programowanie
Fazą wstępną w projekcie programistycznym powinny być analiza wymagań, modelowanie, implementacja i eliminacja błędów. Tak należy programować rozwój. Jest to zadanie z pogranicza psychologii wiedzy. Moim zdaniem jest to zakres badań stawianych przed współczesną cybernetyką i teoruią systemów. Cybernetyka analizuje (odnajduje) analogie (homologie) między zasadami działania istot żywych, układów społecznych i maszyn. Odkrywa ogólne prawa wspólne dla różnych nauk i umożliwia przenoszenie tych praw z jednej dziedziny na drugą; jest więc nauką interdyscyplinarną. Współczesna nauka wniosła do wiedzy o człowieku pewien element o szczególnej doniosłości, wskazując, że biologicznie nie jest on nigdy ukształtowany do końca. Przestarzały jest więc pogląd, że można w młodości wyposażyć człowieka na całe życie w zasoby intelektualne i wiedzę techniczną. Czyż nie nadszedł czas, aby postawić inne wymagania systemom. Uczyć się, jak żyć, uczyć się jak się uczyć, aby przez całe życie móc przyswajać nową wiedzę: uczyć się myśleć swobodnie i krytycznie; uczyć się kochać świat i czynić go bardziej ludzkim; uczyć się jak się rozwijać samemu w pracy twórczej i dzięki niej. Pytanie zasadnicze nie tyle jak, ale czego uczyć.
Jak planować i programować rozwój w epoce gospodarki opartej na wiedzy? Jakież zasoby intelektu pozwolą na zrozumienie i poznanie samego siebie, dając bodziec do pełnej realizacji jednostki w społeczeństwie? Zdaniem autora, programowanie rozwoju powinno być oparte, przede wszystkim, na założeniach pozbawionych błędów. Uczyć prawdy. W tym procesie, podobnie jak w każdym ludzkim działaniu, odróżnia się błędy metodologiczne od rzeczowych. Pierwsze polegają na wydawaniu sądów lub podejmowaniu decyzji bez dostatecznego poinformowania lub w oparciu o wadliwe rozumowanie. Błędy metodologiczne, na ogół, choć nie zawsze, prowadzą do rzeczowych, to jest do wydawania fałszywych sądów lub podejmowania decyzji i działań, które nie zbliżają do świadomie wytyczonego celu w sposób najbardziej ekonomiczny. Warto postawić pytanie o zależność pomiędzy życiem wewnętrznym a rzeczywistością. Kto kreuje, a kto się dostosowuje do zastanych zmiennych. Ta zbieżność pomiędzy swoistą strukturą umysłową człowieka, a rzeczywistością stanowiła zawsze tern rozważań nad istotą człowieka i bytu.
Rozwój w warunkach zmiany
Człowiek jest istotą, która się zmienia, która się rozwija. Nie można mówić o naturze człowieka, snują wszystkie o nim dane; mówić o niej można tylko, ukazując jego rozwój, charakteryzując kolejne etapy. Człowiek posiadł zdolność wiedzy o tym, że żyje i czym jest życie. Jest o znamię mądrości – samoświadomość. Cel i horyzont poznawczy człowieka. Przełamanie statyczność w czasie na rzecz kreacji zmian. Aby w pełni zrozumieć sens i nie bójmy się mocnych słów, cud życia, warto zatrzymać się na trochę w gonitwie za przemijaniem i wzorem wielkich, zrobić sobie rekolekcje od problemów bieżących. Jak zgrabnie ujął to Henry David Thoreau: ,,Od nadmiernej harówki zbytnio im drżą niezdarne palce. Ma czas tylko na to aby być maszyną. Jak może pamiętać o tym, że nie wie wielu rzeczy-to zaś jest warunkiem rozwoju[..] ”.
Mądrość można podsumować jako przystosowanie się do nowych informacji i sytuacji, przy jednoczesnym wykorzystaniu dawnych doświadczeń. Planując swój rozwój warto uzmysłowić sobie wszelkie ograniczenia, zaczynając od zdrowotnych, czasowych na materialnych i intelektualnych kończąc. Nasze środowisko, ziemskie i kosmiczne jest nam przyjazne – dlatego istniejemy.
Utworzenie sprzyjających warunków do istnienia, jest obok samego istnienia i jego celowości, podstawowym wyzwaniem organizacyjnym istoty ludzkiej. Środowisko społeczne w ujęcie wieloaspektowym może generować rozwój jednostki lub warunkować stagnację i destrukcję osoby ludzkiej. Czas i zdrowie traktuje się jako coś oczywistego do momentu, gdy zaczyna ich brakować. Tak jak w przypadku zdrowia, czas stanowi budulec życia. Wielu ludzi spędza go na bezcelowej bieganinie. Przygotowują się do życia, lecz nigdy nic nie osiągają. Możemy czekać na stosowną chwilę, lecz nie jesteśmy w stanie przełożyć czasu na inny dzień. Możemy go marnować i zabijać, ale zabijając go śmiertelnie ranimy również nasze możliwości.
Poprawne planowanie, to kwestia uświadomienia sobie , jakie potrzeby są nam najbliższe, chociaż może najtrudniejsze do zaspokojenia, jakie wartości, którymi dotychczas zupełnie się nie interesowaliśmy- znajdują się w zasięgu naszych możliwości, jakie aspiracje związane ze sposobami korzystania z naszego czasu warte są pielęgnacji i rozwoju – jakie zaś, chociaż często bardzo prestiżowe, są w gruncie rzeczy dość wątpliwej natury.
Kwestia wyboru, czyli przede wszystkim kwestia świadomości. Z czego jesteś w stanie zrezugnować aby osiągnąć stawiane plany.Jak i kiedy chcesz to zrobić. Jakie narządzia są pomocne i sprawcza, które uwarunkowania przeszkadzją w dalszym rozwoju.
Programowanie to planowanie oparte na współczesnej wiedzy z pogranicza nauki. Zasada nieokreśloności cząstek elementarnych determinuje wiarę,iż są możliwe rzeczy, co do których wierzymy,że są możliwe. Marzenie jest twoją twórcza wizją własnego życia w przyszłości. Ono mówi jakie chcesz mieć życie w przyszłości. Celem natomiast są planowane wydarzenia. Jak więc programować swoje życie?
Mądrze….
—–
Praca zbiorowa międzynarodowej Komisji ds. Rozwoju Edukacji przy UNESCO, przewodniczący- Edgar Faure: Uczyć się, aby być, PWN, Warszawa 1975, s,301
Inaczej Dawkins, w : Bóg urojony, gdzie propaguje pojęcie memu.
Ibidem,s.158
Ibidem,s.159
Prawda bywa ciekasza niż najbardziej kreatywna fikcja. Porównaj: M.Heller: Usprawiedliwienie Wszechświata.
S. Garczyński: Strzeż się tych błędów, Warszawa 1990, s.24.
Ibidem,s.25.
B. Suchodolski: Kim jest człowiek?, Warszawa 1985,s.13.
Ibidem, s. 26.
Ibidem,s.63.
Ibidem,s.102.
H.D. Thoreau: Walden, czyli życie w lesie. Wrocław 2005,s.33.
D. Waitley: Sukces zależy od właściwego momentu, Warszawa 1997, s. 282.
M. Ryszkiewicz: Matka ziemia w przyjaznym kosmosie. Gaja i zasada an tropiczna w dziejach myśli przyrodniczej. Warszawa PWN,1994,s.14.
E. Aronson: Człowiek istota społeczna, PWN, Warszawa 1997, s.281.
Ibidem,s.17
Ibidem.
Z. Skórzyński: Wobec wartości czasu. Praca zbiorowa. Warszawa 1977, s.6.
Ibidem.
Nieco przewrotnie o tym zjawisku o problemie słynnego kota, który żyje lub nie w zależności od obserwatoraw:S.Hawking: Krótka historia czasu.
D. Waitley: Sukces zależy od właściwego momentu. Warszawa 1997, s. 24.
